Mike Norton (Barry Pepper), een grenswachter actief aan de Amerikaans-Mexicaanse grens, maakt op een dag de fout van zijn leven. Hij schiet per vergissing een Mexicaan neer die eigenlijk geen enkele bedreiging voor hem vormde. Norton besluit de zaak in de doofpot te steken en dumpt het lijk. De lokale politie vindt het lijk, dat ondertussen al een lekkernij was geworden voor de hyena’s, maar doet geen verder onderzoek naar de oorzaak.

De Mexicaan, Melquiades Estrada (Julio Cedillo), was echter een graaggezien individu in de streek. Een van zijn vrienden, Pete Perkins (Tommy Lee Jones), laat het er niet bij en trekt zelf op onderzoek uit. Hij stoot op de laksheid van de politie die eigenlijk de zaak zo snel mogelijk wil vergeten.

Wanneer hij op een dag echter een tip krijgt over wie hem vermoord heeft, besluit hij de laatste wens van Melquiades te vervullen: begraven worden in zijn eigen dorp. Hij gijzelt de schutter en reist samen met hem, weliswaar onder dwang, naar het dorp waar Melquiades woonde.

Voor Tommy Lee Jones is dit zijn regiedebuut. Het moest er eens van komen na 35 jaar acteren. Deze oude rot in het vak heeft voldoende kennis en ervaring opgedaan om te weten hoe de stiel in mekaar zit. Hij heeft een risico genomen door een vrij alternatieve film te maken, waardoor hij compleet afwijkt van het commerciële circuit dat hij de laatste jaren gevolgd heeft. Mij hoor je alvast niet klagen, na totaal zinloze films als ‘Men in Black II’ en het recente ‘Man of the house’, was het weer tijd voor iets degelijk.

De prent is in feite een klassieke western, ‘gebeten’ door de tand des tijds. De mentaliteit van de inwoners van Texas is echter nog niet veel veranderd tegenover vroeger; mannen zwaaien de scepter, vrouwen luisteren gedwee. De sociale controle is zo goed als nihil, waardoor alles zijn gangetje blijft gaan zonder dat er een haan naar kraait. Deze mentaliteit wordt op voortreffelijke wijze naar voren gebracht in de film. Het uitgelezen voorbeeld van zo’n rasechte Texaan is de machtigste man ter wereld, George W. Bush. Veel goeds blijkt er van die kanten dus niet te komen.

Los van de manier van leven in die regio, waarvan ik eigenlijk alleen maar depressief van kan worden, leven ze wel in een fijn stukje natuur. De landschappen waar het grootste deel van de film zich afspeelt, worden prachtig in beeld gebracht. Je voelt je bij momenten compleet afgesloten van de buitenwereld. Voor de duizenden Mexicanen die jaarlijks de grens illegaal willen oversteken, is dat echter minder goed nieuws. Per jaar komen er ongeveer 300 om, de meeste door uitdroging.

Ik heb met volle teugen genoten van deze film. Een boeiend thema, mooie natuur en af en toe een flinke scheut subtiele humor. Als je het mij vraagt, de perfecte ingrediënten voor een cultureel avondje uit. Afsluiten wil ik met een anekdote. Kinepolis trakteerde ons voor de film op een portie Belgische rockmuziek, en daar hoorde ook het nummer ‘Pinokkio’ van Clement Peerens Explosition bij. Een ouder koppel achter me kon dat echter niet appreciëren, waarop de vrouw openlijk haar gal spuuwde: “Nu hebben ze hier zo’n goede installatie, en toch zo’n slechte muziek!”. Enfin, ieder zijn eigen smaak.